"I just call to say I love you..."

catnip96: this drawing _____

Wed, 22 May 2013 23:35:38 +0200

catnip96:

this drawing *_____*

rockitharold: rEMEMBER WHEN HARRY TWEETED THIS???I STILL CRY

Wed, 22 May 2013 23:35:27 +0200

rockitharold:

rEMEMBER WHEN HARRY TWEETED THIS???

I STILL CRY

peterpanandlarry: lovefatesoulmates: if Louis indeed does have...

Wed, 22 May 2013 23:33:52 +0200

peterpanandlarry:

lovefatesoulmates:

if Louis indeed does have a dimple..and it’s on his right cheek… while harry’s is on his left cheek.. i just…

oH MY gOD I HATE THEM

x

Wed, 22 May 2013 23:33:27 +0200

x

Photo

Wed, 22 May 2013 23:33:10 +0200

blaminglouis: “uncle harry? what were you and uncle louis doing last ni-“

Wed, 22 May 2013 23:32:18 +0200

blaminglouis:

“uncle harry? what were you and uncle louis doing last ni-“

morethanbromance: HE CRIED DURING TONIGHTS CONCERT HELRP ME

Wed, 22 May 2013 23:30:54 +0200

morethanbromance:

HE CRIED DURING TONIGHTS CONCERT

HELRP

ME

maybewewilllou: if you thought this was painful you were wrong NO BABY DONT CRY ))))):

Wed, 22 May 2013 23:30:43 +0200

maybewewilllou:

if you thought this was painful

you were wrong

NO BABY DONT CRY ))))):

stylinstwerk: I am not sorry.

Wed, 22 May 2013 23:30:19 +0200

stylinstwerk:

I am not sorry.

Photo

Wed, 22 May 2013 23:26:49 +0200

le-mon-face:

Wed, 22 May 2013 23:26:43 +0200

le-mon-face:

Cześć misiek. Co tamu ciebie? i jak ci idzie z Mute?? Xx

Wed, 22 May 2013 22:41:14 +0200

Hej kochanie. U mnie świetnie. No może oprócz tego że jutro mam kartkówkę z historii na którą nic nie umiem :D A Mute… Powoli się tłumaczy :) xx

Photo

Tue, 21 May 2013 23:58:44 +0200

streamingproton: looks like somebody forgot about their...

Tue, 21 May 2013 17:33:04 +0200

streamingproton:

looks like somebody forgot about their boyfriend sitting next to them

creamx13: OMFG | via Tumblr na We Heart It...

Tue, 21 May 2013 17:32:04 +0200

creamx13:

OMFG | via Tumblr na We Heart It http://weheartit.com/entry/62102277/via/btwzarry

they-call-us-larry-stylinson: Let’s cry about it.. credit to...

Tue, 21 May 2013 17:29:34 +0200

they-call-us-larry-stylinson:

Let’s cry about it..

credit to owner

braverytattoos: Harry and Louis (05.20.13)

Tue, 21 May 2013 00:50:28 +0200

braverytattoos:

Harry and Louis (05.20.13)

YOU ARE NOT ALONE ROZDZIAŁ 3 (TŁUMACZENIE PL)

Sun, 19 May 2013 15:00:00 +0200

A/N: Przpraszam że tak późno. Pod koniec tego tygodnia lub na początku następnego pojawi się Mute. :) xx

Louis już prawie zapomniał o tym, że zemdlał w Nandos. Minął tydzień. Oczywiście był to jedyny taki wyskok, więc nie było się o co martwić. O tamtej chwili dużo spał. Chodził na siłownie, po której dosłownie padał. Każdego wieczoru, to on był pierwszym członkiem w rodzinie, który kładł się spać, co było dla niego dosyć dziwne. To zdarzenie odrobinę go przeraziło i naprawdę nie chciał, aby się to znów powtórzyło. Minęło dziewięć dni, ale nic się nie działo. Było tak, jak powinno być, a Louis myślał, że może znów się zrelaksować .

Chodził po piętrze, w poszukiwaniu swojego Nintendo, kiedy usłyszał głos Zayna we frontowych drzwiach.

- Louis, potrzebuje Cię!

- Już idę! – Wykrzyczał, po czym zaczął zbiega

po schodach.

To był chyba trzeci stopień, na którym Louis poczuł te same igiełki wbijające się w jego palce. W ciągu zaledwie jednej chwili, zaczęło mrowić jego ciało, a palce u stóp były zdrętwiałe. Chciał spróbować to jakoś powstrzymać, jednak tym razem wszystko działo się o wiele szybciej, niż ostatnio. Zszedł po kilku kolejnych stopniach, po czym poczuł, że przed jego oczami pojawiają się czarne mroczki, a jego kości stają się bezwładne. Źle się czuł. Jego nogi nie były w stanie go utrzymać. Potknął się i kompletnie zapomniał o tym, że ma chwycić się barierki. Jego oczy zamknęły się, a świadomość odpłynęła w momencie, kiedy spadał. Ślepo starał się jeszcze czegoś chwycić, niestety nieskuteczne.

* * * * * *

- Oww - Wyjęczał.

Kiedy otworzył oczy, zauważył, że leży twarzą na pierwszym schodzie, a każda z kości bolała go niemiłosiernie. Mrowienie nie minęło jeszcze ostatecznie, przez co nie był pewien, czy to już koniec. Nie czuł palców, jednak jego nogi powróciły do świata żywych, co było dobrym znakiem. Jękną, próbując się podnieść, jednak równie szybko jak chciał to zrobić, spotkał się twarzą z drewnianą podłogą.

- Louis? - Zayn wykrzyczał.

- Daj mi moment! - Odkrzyknął. Boże, proszę, Zayn nie może go zobaczyć w takim stanie.

Kiedy po raz trzeci udało mu się podnieść przy pomocy barierki, próbował wyprostować swoje obolałe ciało. Dlaczego to znów się zdarzyło? Nie był nawet zmęczony. Sprawdził swoje ręce i nogi. Nie czuł, aby którakolwiek się złamała. Udał się więc do głównego holu, gdzie czekał na niego Zayn.

- Co Ci tak długo to zajęło? – Zayn powiedział oskarżycielskim tonem. Louis popatrzał na niego wesołym wzrokiem.

- Uh… - On powie Harry’emu. Harry będzie panikował, będzie się martwił. Każe mu jechać do szpitala. Kłamstwo, kłamstwo, kłamstwo. Boże, jakieś kłamstwo! - Er… e… nie miałem na sobie spodni.

Zayn uśmiechnął się do niego dokuczliwie. – Naprawdę?

Louis w myślach uderzył się w głowę. Dlaczego to powiedział? To będzie teraz kolejna z ulubionych opowieści Zayna: Pewnego razu, zawołałem Louisa, a on nie przyszedł, ponieważ nie miał na sobie spodni!

Świetnie.

- Czego chcesz, Zayn? - Zabrzmiało to zbyt ostro. Louis pomału zaczynał odczuwać okropny ból głowy. – Nie jestem w nastroju.

- W porządku. Wyluzuj!

- Ugh! - Louis schował swoją twarz w dłoniach. – Przepraszam! Przepraszam, nie czuję się za dobrze.

- Znowu? - Zayn zapytał delikatnie. – Znaczy, patrząc na to jak wyglądasz, to nie jestem zdziwiony, ale…

- Huh? Co masz na myśli mówiąc „znowu”? I dlaczego mówisz, że widać to po moim wyglądzie ?

- Tydzień temu w Nandos, pamiętasz? Kiedy prawie rozwaliłeś sobie głowę o stół? Oh… znów poślizgnął Ci się łokieć? - Zayn nie wyglądał na zdziwionego.

W porządku. Chyba nie wszyscy uwierzyli w historię Louisa. Nie wszyscy byli tak naiwni, jak Harry.

- Nie wiem co masz na myśli.

-Dobra, zrobiłeś coś. Pod okiem robi Ci się siniak. O i jeszcze, dam ci chusteczkę, bo twój nos krwawi.

Zmieszany Louis skrzyżował swoje ręce na piersi, ignorując strużkę krwi, wypływającą z jego nosa. Widocznie musiał uderzyć się w twarz mocniej, niż myślał. Nie mówiąc już o tym, że niesamowicie bolała go głowa. – Jeżeli już musisz wiedzieć, to, ja… spadłem ze schodów.

Czoło Zayna zmarszczyło się. – Co, naprawdę?

- Tak - Louis odpowiedział z głupawym wyrazem twarzy

- Lou! Powinieneś bardziej na siebie uważać! To przez te cholerne Espadrillesy! Nie da się w nich chodzić.

- Dobrze w nich chodzę. Po prostu się pośliznąłem! Nie mów Harry’emu, Zayn, proszę?

- Dobrze…

- Proszę, Zayn! Jeżeli szanujesz naszą przyjaźń, jeżeli mi ufasz, nie mów Harry’emu!

- Nie mów Harry’emu „czego”? - Harry zapytał.

Louis wzdrygnął się i obrócił. Kiedy zobaczył młodszego chłopaka, szybko zakrył swoją zakrwawioną twarz. – Mmf? Niczego.- Słowa brzmiały jak bełkot.

Harry zmarszczył brwi, patrząc na niego. Zayn mrugnął zaś niewinnie patrząc na Louisa, który nieustannie zakrywał sobie ręką twarz.

- O co chodzi? - Chłopak z kręconymi włosami powiedział stanowczym tonem.

-Nic. Wszystko w porządku.

- Dlaczego w takim razie zasłaniasz usta?

- Nie ważne.

Harry obrócił się w kierunku Zayna - Mów, o co chodzi. - Powiedział agresywnie.

- Nie patrz na mnie! - chłopak powiedział szybko, cofając się.

- Louis! O co chodzi!

Zanim Louis odpowiedział, Harry podszedł do niego i chwycił jego dłoń pociągając ją do dołu. Pod nią kryła się roztarta plama krwi, oraz kolejna strużka, która płynęła w stronę ust. Oczy Harry’ego rozszerzyły się do takiej wielkości, że o mało co nie wyleciały mu z głowy, a jego usta otworzyły się z cichym jękiem. Jego twarz dramatycznie zbladła, kiedy przyglądał się w strachu na usta Louisa, które w tym momencie trzęsły się w szoku. Wtedy starzy chłopak przypomniał sobie, że Harry nie lubił krwi i w ostatniej chwili złapał go przed upadkiem.

- O mój Boże. Przepraszam! - Harry wyjęczał.- Powinienem Cię złapać. A tak w ogóle, co Ci się stało? O Boże, bardzo krwawisz-

- Spadł ze schodów. – Zayn powiedział, wcale tym nie pomagając.

Nagle zapanowała cisza, po której Harry zaczął histerycznie szlochać. Chwycił się Louisa i patrzył na niego , jak gdyby chciał wyczytać z jego twarzy, każdą kolejną milisekundę jego spadania. Łzy zaczęły wylewać się strumieniami z oczu chłopaka, przy czym płakał tak głośno, że było to aż nieatrakcyjne. Louis nigdy wcześniej nie widział Harry’ego w takim stanie. Jego twarz była czerwona i spuchnięta, tylko po kilku sekundach płaczu.

- O, bardzo dziękuję, Zayn. – Louis parsknął. – Harry, przestań płakać. Wszystko w porządku.

- Przepraszam. – Harry wypłakał.

- Okey - Louis warknął – Po prostu przestań płaka

! Wszystko jest w porządku.

- Krwawisz!

- To zaraz się skończy

- O mój Boże, masz siniaka wokół oka. –Harry obrócił się do Zayna, szukając w nim pomocy. – Ma siniaka wokół oka!

Zayn wyglądał, jakby chciałby być gdziekolwiek indziej, byleby nie tam.

Harry trząsł się okropnie, w momencie kiedy popatrzał na krwawiący nos Louisa. –Proszę, Louis, musisz jechać do-

- Nie - Louis przerwał. – Nawet tego nie mów. Jesteś śmieszny, Harry. Nie pojadę do szpitala, z powodu krwawienia nosa.

- Ale…

Zapominając o tym, że powinien być delikatny i zapominając .nawet o tym że największą słabością Harry’ego, są jego włosy. Louis chwycił w obydwie dłonie po garści loków i przyciągnął chłopaka do jego twarzy, łącząc ich czoła razem. Zapewne musiał teraz wyglądać trochę jak wariat z krwawiącym nosem i zasinionymi oczami. Zamknął je i zabrał kilka oddechów, nadal trzymając ich twarze blisko siebie. Harry przyglądał mu się zmartwiony. Po chwili Louis otworzył swoje błękitne tęczówki i zaczął bawić się jednym z luźnych loków Harry’ego. To był argument bardzo nie fair. Włosy Harry’ego były dziwnie delikatne, kiedy ich dotykał. Louis jednak wiedział dokładnie, jak wykorzystać ten fakt i zaczął bardzo powoli przeczesywać te wspaniałe włosy. Harry zamknął oczy. Kilka łez nadal znajdowało się na jego rzęsach. Głośno odetchnął. Mógłby chcieć to ukryć, jednak uwielbiał to. Louisowy również podobało się to bardziej, niż powinno. Lubił obserwować. jak czoło Harry’ego się rozluźnia, kiedy bawi się jego włosami. Jednak powodu swojego upodobania, nie potrafił wyjaśnić. Zaakceptował to, że był delikatnie zauroczony młodszym chłopakiem i nie widział w tym niczego złego.

Zayn obserwował ich zmieszany. Widział ich robiących różne dziwne rzeczy, ale nigdy do tego stopnia.

- Uspokój się. – Louis prosił.

- Kochasz mnie? - Harry wychlipał.

- Głuptasie, wiesz, że Cię kocham. Kocham was wszystkich.

- Więc zrób to… dla mnie.

- Nie kocham Cię aż tak bardzo.

Harry odepchnął go zły i zdenerwowany.- To nie jest śmieszne! Ja w tym momencie jestem poważny.

-Tak samo jak ja. Kocham Cię, ale nie pojadę do lekarza z powodu krwawienia z nosa, nawet gdyby prosiła mnie o to własna matka. To takie upokarzające.

- Louis, może naprawdę powinieneś jechać. – Zayn zaczął niepewnie. – Tylko -

Louis uspokoił go jednym spojrzeniem.- Harry, pozwól, że wyrażę się jasno. Nie ma takiej siły na ziemi, która zawlekłaby mnie w tym momencie do szpitala. Nawet gdybym miał wybrać się z kimś na tłach karetki, lub gdybym miał kogoś tam odwiedzić. Zrozumiałeś?

* * * * * *

- To jest porwanie!

- Zamknij się, Louis. – Odburknął Zayn.

- Zadzwonię na policję! Zadzwonię na pomoc zaginionym! Zadzwonię - zadzwonię do swojej mamusi!

Zayn ujawnił swoje piękne uzębienie. Jechał tylko dziesięć minut, a już chciał udusić Louisa. Pomimo sprzeciwiania się starszego chłopaka, Harry wpakował go do samochodu i pojechali do najbliższego szpitala. Jak zwykle, to Zayn był jedynym kierowca, który znajdował się pod ręką. Denerwowało go to. Harry również zdał testy, więc jeżeli sądził, że Louis potrzebuje pomocy lekarza, mógł zawieźć go do szpitala samodzielnie! Chłopiec jednak ostentacyjnie sprawdzał nos Louisa, kilka razy na sekundę, a widok choćby odrobiny krwi przyprawiał go o zawrót głowy. W każdej więc sekundzie siadał wyprostowany i cały blady na swoim siedzeniu w momencie, kiedy Louis przyglądał się im obojgu złowrogo. Z jednej strony to może nawet dobrze, że Harry nie prowadzi w takim stanie.

- Zayn, nie możesz jechać szybciej? - Harry wyjęczał.

- Jadę_już_na_maksymalnej_dozwolonej_prędkości_w_tym_miejscu. - wycedził

Harry przystawił głowę do jego własnej i bardzo cicho powiedział – Przekrocz ją. – Kiedy się obracał, chwycił twarz Louisa w swoje ręce i trzęsącymi się rękami zaczął wycierać strużki krwi. Louis szybko odsunął się od niego, uderzając go w dłonie.

- Spieprzaj!

- Louis, przestań być tak okropny. - Zayn powiedział srogo.

- Nie, nie przestanę! Powiedz mu, żeby sobie odpuścił! Co pięć sekund dotyka mojego krwawiącego nosa.

Harry patrzył zmieszany na ziemię, kiedy zobaczył kostkę Louisa i westchnął. – Lou! Twoja kostka, jest spuchnięta ! O mój Boże, skręciłeś ją? Pozwól mi-

- HARRY!

- Co? Mogłeś coś sobie zrobić! A tak w ogóle, to jak spadłeś z tych schodów?

- To przez te cholerne espadrillesy. – Zayn burknął.

- O, w porządku. Wińcie teraz mój styl butów. Zrozum to Zayn. To był wypadek-

- To nie podobne do Ciebie Louis, znam cię. Poślizgnąłeś się w tych cholernych butach, a teraz nie chcesz się przyznać.

- To byłoby o wiele prostsze, przyznać się, że stało się to przez buty. – Louis powiedział ostro.- Ale fakt jest taki, że spadłem na własnych stopach, proste.

Harry popatrzał na niego niepewnie.- Jesteś pewien? Może miały jakąś wadę? Nie wiem, może na przykład, brakowało im jakiegoś szwu lub czegoś innego?

Louis warknął. – Boże i doszliśmy tutaj. Dziękuję, Zayn. Teraz Harry zaskarży wytwórnie espadrillesów i nie pozwoli mi już chodzić w moich ulubionych butach.

- Jak chcesz. - Zayn warknął podirytowany.- Ale nie denerwuj mnie już.

- Nie zamierzam, staram Ci tylko przekazać. dlaczego to wszystko jest twoją winą.

- Moją winą?

- Tak, twoją. Jakbyś trzymał swoje usta zamknięte-

- Przestańcie się kłócić! - Harry powiedział głośno.

- To nie jest kłótnia. To jest tylko wyjaśnienie, dlaczego to ja mam rację.

Ręka Harry’ego zatkała usta Louisa, jednocześnie zasłaniając ślady po krwi. Zastanawiał się nawet moment, czy nie ugryźć ich, jednak zrezygnował i wbił swoją głowę mocniej w siedzenie. Ręka Harry’ego jednak znajdowała się nadal w tym samym miejscu, co jeszcze bardziej irytowało Louisa. Pomimo niechęci, związanej z popatrzeniem młodszemu chłopakowi w oczy, Louis przełamał się i nawet, jeżeli wcześniej myślał o wysłaniu mu wzroku pełnego złości i chamskości, to wszystko uciekło z jego głowy w momencie, kiedy zobaczył ten wzrok, którym Harry go obdarowywał. Rzadko zdarzało się, że Louis przestawał mówić, jednak ten nieszczęśliwy, zmartwiony i wspierający wyraz jego twarz pokazywał mu, jaką okropną jest osobą. To było tak, jakby zrobił coś okropnego. Louis przełknął swoją dumę i czekał cierpliwie, aż Harry odsunie od niego swoją rękę. Niestety, nie było to takie proste. Harry wziął głęboki oddech, a Louis już wiedział, że przygotowywał się do przemowy. Przemowy, która była jednocześnie słodka, wyrazista i łamiąca serca. Nienawidził przemów, jednak tak prawdę mówiąc, to w Harrym było coś niesamowicie uroczego, kiedy był smutny. Wykład prosto z serca przykuł jego uwagę.

- Wystarczy już filozoficznych odpowiedzi - Harry wyszeptał - Wystarczy tej twojej odważnej twarzy. Nie obchodzi mnie to, że jesteś bezczelnym, pewnym siebie, sarkastycznym, zabawnym popisującym się Louisem z One Direction. Nie zamierzam kurwa brać na poważne którejkolwiek z twarzy, którą próbujesz na siebie naciągnąć. Starasz się być nietykalny. Jeżeli mam być szczery, to mnie irytuje. Jesteś tylko człowiekiem, Lou. Nie możesz przejść przez życie, nie pozwalając się nikomu dotknąć. Nie jesteś niezwyciężony. Nie jesteś nieśmiertelny i nikt nie chce, żebyś takim był. Życie kopnie Cię wiele razy, a Ty musisz postarać się to zaakceptować. Nie interesuje mnie to, że nie potrafisz poprosić o pomoc lub powiedzieć, że czujesz się źle. Ponieważ nie ważne, czy potrzebujesz czy też nie mojej pomocy, zawsze ją dostaniesz.

Louis delikatnie ugryzł Harry’ego we wskazujący palec. Popatrzał na dół. Chłopak z lokami zmarszczył czoło, wahając się odrobinę, kiedy odsuwał swoją rękę.

- Będziesz cicho?

- Nie - Louis powiedział, śmiejąc się. – Tworzysz najpiękniejsze na świecie przemowy, Styles, ale fakt jest taki, że nie akceptuje pomocy, której nie potrzebuję. Tobie zawsze wydaje się, że stoję przy drzwiach śmierci.

- Ugh - Harry wyjęczał. – Mówię i mówię, a Ty nigdy nie słuchasz. Nie możesz żyć sobie i pozwalać wszystkim złym rzeczom przejść obok, nie dotykając Cię, nie możesz, Louis, nie jesteś inny od reszty ludzi. Wszyscy mają dobre i złe dni.

-Wiem, że nie jestem wyjątkowy.- Louis powiedział tak łagodnie, że Harry zastanowił się nad tym, ile musiał wydać na to swojej siły. – Nie jestem superbohaterem. Jestem po prostu… szczęściarzem. Dostałem to wspaniałe życie. To wszystko było tylko i wyłącznie niesamowitym przypływem szczęścia i nigdy nie brałem tego jako coś, co zdobyłem własnym talentem. Wiem, że nie ma we mnie niczego specjalnego. Jestem po prostu chłopakiem z Doncaster.

- Argh! – Harry uderzył się w twarz i pochwycił w garści swoje loki, ciągnąc je tak jakby chciał je wyrwać. – Nie to mi chodziło! Przeinaczasz moje słowa. Nigdy nie powiedziałem, że nie jesteś wyjątkowy. Nigdy nie powiedziałem, że nie jesteś ważny, jedyne co miałem na myśli to to, że nie powinieneś zmagać się ze swoimi problemami sam!

Nagle zrobiło się strasznie cicho, a Louis poczuł się winny temu, że Harry w tym momencie wbijał sobie paznokcie w głowę. Było tak wiele rzeczy, z którymi wolał radzić sobie sam… a ze wsparciem Harry’ego, które proponował, z tym, że obiecał znajdować się zawsze przy jego boku, chciał się tym wszystkim z nim podzielić. Chciał mieć ramię, do którego mógłby się wypłakać i kogoś, kto będzie klepał go po plecach i mówił, że wszystko będzie dobrze.

Jednak nie potrafił wyrzucić myśli o lekarzach, z tymi zmęczonymi uśmiechami i sympatycznymi oczami, którzy powiedzą mu znużeni, że jego ciało jest nieodwracalnie wyniszczone i że nie zostało mu już dużo czasu.

- To słodkie z twojej strony, Curly. - Louis dotknął jego policzka. - Zapamiętam to sobie.

Harry wpatrywał się w niego przez moment, jednak zanim znów zaczął jedną ze swoich dramatycznych i żarliwych przemów, Zayn wjechał na szpitalny parking z głośnym westchnieniem.

Kiedy samochód w końcu się zatrzymał,. Louis zapewne zachowywał się głupio, ponieważ dał nura do drzwi wyjściowych z samochodu Harry’ego. Wspiął się więc na jego kolana i starał się wyjść jego stroną.

Wszystko wyglądało jednak tak, że Harry’emu nic nie było, a skręcona kostka Louisa jeszcze bardziej dawała swe znaki. Kiedy położył na niej cały ciężar swojego ciała, przewrócił się. Jak zwykle, sekundę później Harry stał już obok niego, co jedynie coraz bardziej denerwowało Louisa. Ktoś przywiózł pusty wózek inwalidzki, a wszystko skończyło się tak, że Harry pchał go w nim na odpowiedni oddział.

Jeszcze nigdy w życiu nie czuł się tak upokorzony.

Pielęgniarze ubrali go w koszule szpitalną i wysłali go do łóżka w oczekiwaniu na kogoś, kto przyjdzie go zbadać. Nie miał nawet zamiaru na nim siadać. Lub gorzej. Leżeć. Więc pomimo dezaprobaty Harry’ego, Louis usiadł na twardym plastikowym siedzeniu po prawej stronie łóżka, a Zayn kapnął na łóżku. Louis patrzał w sufit ze wzrokiem takim, jakby zaraz miał uderzyć osobę, która każe się mu przesunąć. W międzyczasie Harry wpatrywał się w ziemię. Przez kilka minut pomiędzy nimi panowała niekomfortowa cisza.

W końcu Harry powiedział. – Idę po kawę. Chcesz, Zayn?

- Nie, dziękuję. – Zayn wymruczał.

Harry przygryzł wargę, a jego twarz stała się delikatniejsza, kiedy popatrzył na Louisa. – Lou?

Z kamienną twarzą Louis udawał, że nie słyszy. Jedynym potwierdzeniem był ruch jego szczęki. Harry odetchnął ostro, wstał i wyszedł z pokoju z głową podniesioną wysoko. Jedyną oznaką, że został zraniony był ruch jego dłoni.

Zayn przysunął się bliżej Louisa.

- Louis, przestań zachowywać się jak dupek.

- Ja? –Louis głośno krzykną. – Ja? To chore! To nie ja jestem tym, który wpakował kogoś do szpitala, z powodu krwawiącego nosa i kazał jeździć w wózku inwalidzkim bez powodu! Czy zdałeś sobie sprawę z tego, jaką wzbudzi to panikę? Ludzie pomyślą, że umieram. Jeżeli menadżer się dowie zabije nas-

- Daj mu czas, Louis. Obydwoje wiemy, dlaczego tak dziwnie zachowuje się w stosunku do ciebie, daj mu trochę luzu.

- Oh? Więc wiesz, dlaczego wariuje nawet z tak błahego powodu, jakim jest to, że skaleczyłem się w palec? Oświeć mnie, Zayn, ponieważ nie wiem!

Zayn wysłał mu spojrzenie pełne litości. – Oczywiście, że wiesz. Nie graj ślepego, Louis. On jest tobą zauroczony.

Małe jęknięcie jakie wydostało się z ust Louisa, było najbardziej szokującym dźwiękiem jaki ktoś wydał w całej historii świata, a przynajmniej takie, jakie on wydał w swoim życiu.

- Co? – Zapytał słabo.

- Jest tobą zauroczony. A ty jesteś nim. To aż ocieka słodkością.- Zayn potrząsł głową w zamyśleniu. - Wy totalnie jesteście w-

Zanim zakończył swoje zdanie, Louis założył mu krawat (A/N: jest to jeden z chwytów w walce zapaśniczej). Nie było to wykonywane tak samo, jak wtedy, kiedy bili się ze sobą na żarty. - Teraz to Zayn był na łasce Louisa, a te bicepsy, które posiadał, nie były jedynie na pokaz. Wyglądał na tak wystraszonego i zmotywowanego, jak jakiś psychopata - szczególnie dlatego, że w jego oczach tlił się ból. Nie chciał, aby Zayn wypowiedział słowa, które prześladowały go od miesięcy.

- Zamknij się - powiedział cicho.

Zayn wybełkotał pod nosem zgodę. Jego twarz stała się czerwona, na co Louis delikatnie rozluźnił swój uścisk tak, aby Zayn mógł oddychać.

- Mówię serio, Malik. Masz nikomu nic nie mówić, zrozumiałeś? - Louis przerażał samego siebie. Nie wiedział, że jego głos może brzmieć aż tak mrocznie. Był delikatny i spokojny, a jednocześnie przez każda sylabę przelatywała nutka psychopatyczności.

- Tylko stwierdzam… fakt. – Zayn wykrztusił.

- Niczego nie stwierdziłeś. Nie wiem, o czym mówisz. Teraz za to jestem pewien, że ta rozmowa, nigdy nie miała miejsca. Jak sądzisz?

Na moment Zayn przestał się wyrywać i popatrzał na chłopaka. – Czego się boisz, Lou?

- Niczego!

- Nie okłamuj mnie. Popatrz w swoje oczy. Jesteś przerażony, a ja nie wiem dlaczego.

Z kamienną wyrazem twarzy, Louis popatrzał na niego. Przez jego twarz przechodziło zmartwienie, a jego czoło było zmarszczone. Prawda była taka, że sam był wystraszony. Bał się tego, że dowie się czegoś o tym swoim dziwnym mrowieniu, czego nie chciałby wiedzieć. Bał się, że Harry poczuje do niego coś o wiele silniejszego i może wykona

jakiś ruch, a on nie był pewien, jak mógłby lub czy w ogóle chciałby go odrzucić. Bał się tego, że może jego własne uczucia były już za bardzo intensywne, za bardzo się martwił. Bał się tak wielu rzeczy.

Och, bał się jeszcze tego ,że zamieni się w psychopatę, który będzie atakował swoich przyjaciół. Puścił więc Zayna, po czym usiadł na krześle, przyciągnął swoje kolana do klatki piersiowej i zaczął oblizywać swoje usta w zdenerwowaniu. Zayn cały czas przyglądał mu się, jednocześnie odsuwając się od niego powoli. Bolało, jednak Louis wiedział, że nie może winić za nic chłopaka.

- Uh…

Kiedy Louis popatrzał do góry, zobaczył że wpatruje się w niego Harry, zarumieniony z dwoma papierowymi kubkami, w jednym kawa, a w drugim gorąca czekolada.

- Nie powiedziałeś co chcesz, więc kupiłem Ci gorącą czekoladę. – Wymruczał.

To było takie słodkie, szczególnie przy tym, jak okropnie czuł się teraz Louis.- Dziękuję.

Hary wcisnął się pomiędzy chłopcami, i delikatnie zaczął dmuchać w kubek kawy. Louis przyglądał się temu zdarzeniu zafascynowany, jak jego duże usta składają się w dziubek i pozwalają chłodnemu powietrzu wydostawać się z siebie. Wiedział, że nie powinien sądzić iż to tak słodkie … ale co tam. Było. Louis w roztargnieniu chciał napić się własnego napoju, przy czym sparzył sobie język.

- Dlaczego nie jesteś w łóżku? - ktoś zawołał.

Louis popatrzał do góry i zobaczył przed sobą naprawdę ładną pielęgniarkę. - Ah - powiedział.

- Wracaj tam. - Powiedziała podniesionym tonem.

- Raczej nie.

Kobieta nie wyglądała na zadowoloną. Louis nienawidził używać tego, że jest sławny w życiu codziennym, jednak za żadne skarby nie chciał kłaść się w tym cholernym łóżku.

- Louis, daj spokój.- Harry błagał.

- Mogę zrobić, co chcę - Louis powiedział chłodno - ale nie pozwolę się wpakować do łóżka. Mam tylko krwawienie z nosa. Ten przypadek nie potrzebuje leżenia w łóżku.

Zanim ktokolwiek powiedział cokolwiek, pielęgniarka zaczęła świecić mu światełkiem po oczach i zadawać pytania, jak na jakiejś hiszpańskiej inkwizycji. Zadziwiając wszystkich, Louis pozwolił się zbadać i odpowiadał na każde zadane przez nią pytani.

- Nic Ci się nie stało. – To była jej diagnoza.

Harry wysłał jej powątpiewający wzrok. – On spadł ze schodów!

-Wiem, że spadł. Prawdopodobnie ze swojej winy. Znam takie przypadki, najprawdopodobniej robiliście jakieś głupstwa.

- Wcale nie! – Zaprotestował.

- Słuchaj jej, Harry - Louis przerwał – Zna się na tym, co robi.

Stojąc prze pielęgniarką, Harry splótł swoje ręce na klatce piersiowej. – Jesteś pewna, że masz odpowiednie kwalifikacje? Chcę dokładnej diagnozy.

Kobieta niecierpliwie powiedziała szorstkim tonem.

– Masz kilka delikatnych zasinień na twarzy i uraz nosa, ale jestem pewna, że przeżyjesz. Nie przeciążaj swojej kostki, jeżeli już bardzo musisz, to owiń ją czymś, ale ona jest jedynie delikatnie skręcona. Wszystko z tobą w porządku. Teraz możesz już jechać. – Skierowała ich do wyjścia.

Harry otworzył szeroko swoje usta i powiedział szybkie „Ale” – Zayn udał się za nim, a Louis kuśtykał z tyłu, starając się zignorować bolącą kostkę.

- Niegrzeczny. – Powiedział, kiedy stali na parkingu.

- To… - Harry powiedział poważnym tonem - było zaniedbanie.

- Nie, to było powiedzenie trzem małym i bogatym chłopcom, aby wypieprzali z jej oddziału. - Zayn dodał.

Harry wydął wargi jak dziecko, które dostaje furii. – Miałem ochotę-

Jednak nie dowiedzieli się co Harry miał na myśli, ponieważ nagle wszystkie trzy z ich telefonów zaczęły dzwonić.

- Cześć, tu Harry.

- Zayn mówi.

- HELLOOOOOOOOOO!

- Gdzie do cholery jesteś? - Liam powiedział rozkazującym tonem.

- Cześć, spóźniłeś się na przesłuchania - Niall ogłosił.

- Nie powinieneś poruszać się bez ochrony, szczególnie wtedy, kiedy powinieneś by

na przesłuchaniu - ich menadżer Will burknął.

Cała trójka chłopaków popatrzała na siebie. Do Louisa zadzwonił Niall, do Zayna Liam, a do Harry’ego Will.

- Jesteśmy w szpitalu. - Harry wymruczał głupkowato.

- Tak - Zayn powiedział Niallowi.

- Upssss, zapomnieliśmy. - Louis powiedział szybko.

- CO WY DO CHOLERY ROBICIE W SZPITALU?!

W ucho Harry’ego uderzył zdenerwowany głos Liama, który był tak głośny, że wszyscy zatkali sobie uszy. Niestety, był tak głośny, że również Niall i Will to usłyszeli.

- Jesteście w szpitalu?! - Will krzyknął.

- Co wy tam robicie? – Niall zapytał spokojnie, a przynajmniej ciszej od reszty.

- Harry zwariował.- Louis i Zayn zaczęli chichotać.

- Wcale nie! Louis spadł ze schodów. To nie była moje wina.

- Przyjeżdżajcie tu zaraz! – Liam wykrzyczał.

- Zniszczyliście cały plan prób - Will poinformował Louisa cierpko.- Gratulacje! Jedźcie do domu w tym momencie, a my wyślemy kogoś, aby was odebrał i przywiózł tutaj.

Louis pokazał język swojemu telefonowi i rozłączył się. Harry westchnął, nadal utrzymując przy uchu swój telefon, po czym rozłączył się również. Zayn natomiast, przeprowadzał sobie jeszcze krótką rozmowę z Niallem na temat rozgrywek County Derby. Dziwne było to, że potrafili rozmawiać z sobą na takim luzie, po tym, jak niemal się pokłócili. Po około minucie bezsensownej paplaniny dwojga przyjaciół, Louis sam wyrwał telefon Zaynowi i rozłączył się.

- Ej. Jeszcze rozmawiałem!

- Taaa… A teraz już nie rozmawiasz. - Louis poinformował go. -Wsiadać do samochodu, ja prowadzę.

- Zaklepuje przednie siedzenie! - Harry powiedział szybko.

- Nie ma mowy. - Zayn wtrącił się - To mój samochód i jeżeli nie prowadzę, to na pewno muszę siedzieć na przodzie.

- Styles zaklepał. - Louis oznajmił - A teraz wsiadać, zanim was do tego zmuszę.

Zayn usiadł na tylnym siedzeniu swojego samochodu, podczas gdy Harry i Louis wśliznęli się na przednie. Harry był taki dumny i zadowolony z siebie, że Zayn miał ochotę walnąć go w twarz.

Louis zachowywał się może trochę jak idiota, ale kierowcą był wspaniałym. Do domu dojechał w połowie tego czasu, który zajął by Zaynowi, nie łamiąc przy tym żadnego zakazu. Zayn rozluźniał się na myśl, że Louis ma po prostu dwa lata dłuższe doświadczenie, więc zaczął przyglądać się chłopcom, którzy zajmowali przednie siedzenia jego samochodu. Potrzebował dowodów. Potrzebował upewnić się, że między nimi istnieje jakaś dziwna więź. Nie zajmowało mu dużo czasu - wyłapywanie takich właśnie rzeczy. Sposób, w jaki spotykali się ze sobą wzrokami i na kilka sekund trwania tej czynności przestawali mówić. Sposób, jaki za każdym razem się dotykali, nawet przez przypadek, sprawiał, że zamykali się w swoim świecie i zaczynali się uśmiechać. Było to tak, jakby mieli jakiś swój sekret. Czasem był w stanie nawet przysiąc, że prowadzili oni między sobą jakąś prywatną konwersację. Komunikowali się kiwnięciem głowy, mruganiem oczami i spojrzeniami, a za każdym razem, Harry przygryzł swoje usta, aby ukryć uśmiech. Zayn czuł się w pewien sposób zazdrosny – jak wspaniałe było, posiadać taki rodzaj związku z kimś ? Louis i Harry rozmawiali przez całą podróż do domu, bez wypowiadania jakiegokolwiek słowa, a na pewno bez zdań typu „ Popatrz, ta dziewczyna jest taka szczupła” i „Fajnie, wiedziałam że tutaj jest McDonald”

Ledwo wjechali na podjazd do swojego domu, kiedy wielki samochód zajechał im drogę, a dwóch ochroniarzy z kamiennymi twarzami pokazało im drogę do tylnych drzwi samochodu, nikt nie narzekał, nie kłócił się nawet, nie wydał z siebie dźwięku. Nawet Louis nie kłócił się z tymi mężczyznami. To byli mięśniacy Simona, których używał wtedy, gdy potrzebował uporządkować jakieś sprawy. Ogromny facet w czarnym garniturze, który wygląda jak jego najgorsze wyobrażenie zła, pozwoli sobie na ironizowanie siebie? Raczej nie.

Kiedy przyjechali do studia nagrań, oczywiście Liam i Will krzyczeli na nich, a Niall każdego przytulił, dał piątkę jakby nie widział ich od tygodnia. Niall po prostu był dużo bardziej dziecinny. Pracę zaczęli po kilku minutach po całym incydencie i zajęła im około godziny. Louis kochał to co robił. Kochał nagrywać. Kochał śpiewać. Kochał spotykać się ze swoimi przyjaciółmi - jednak po jakimś czasie, można powiedzieć, że robiło się to przygnębiające. Nienawidził śpiewać tej samej piosenki w kółko, nawet wtedy, kiedy za każdym razem, brzmiała ona trochę inaczej. Zawsze wszystko musiało być perfekcyjne. Nienawidził wszystkich tych zmian związanych z tekstem. Nienawidził stać jak słup soli w momencie kiedy, technicy podłączali mikrofony i czekali, aż wszystko będzie działało perfekcyjnie. Kiedy kawa, płyn po goleniu i pot zmieszały się z sobą, każdy z chłopaków mógł poczuć tę chmurę testosteronu, która nad nimi wisiała. A oni musieli siedzieć tam, przez kilka godzin irytując się. Ten zapach był czymś, czego Louis nie lubił. Był to zapach związany z niecierpliwością, nudą… z długim dniem pracy.

Pracował z nimi jakiś nowy mężczyzna . Był nim Jerome, który najprawdopodobniej był w wieku Louisa, a przez wszystkich nazywany po prostu ‘Jem’. Był tak zadbany, że było to po prostu… wspaniałe. Sprawiał, że na twarzy Louisa pojawiał się dawno nie spotykany u niego uśmiech. Głos Jema był nieziemski. Dokładnie naciskał na każdą sylabę i bardzo często używał słów takich jak ‘yeah’ albo ‘nie wiem’, co brzmiało podwójnie zabawnie, ponieważ wyglądał przy tym, jakby dostawał jakieś lekcje poprawnej dykcji od samej królowej. Louis nie był wystarczająco niegrzeczny ( lub nie miał aż tak dużej chęci, by umrzeć) aby zacząć dokuczać chłopakowi. Jem był naprawdę dowcipny. Nosił na sobie czerwony podkoszulek, czarne obcisłe spodnie i ogromne okulary, które z pewnością nie były noszone ze względu na to, że posiadał jakąś wadę. Włosy zaś miał w takim nieładzie, że wyglądał jakby miał perukę. No i jeszcze jedno… nie odrywał swojego wzroku od Zayna. Louis uśmiechnął się. Ten chłopak z pewnością był tak „prosty” jak rondo. (A/N: chodziło o wyrażenie as straight as.. ale nie wiedziałam jak to przetłumaczyć). To wyrażenie chodziło mu chwilę po głowie. Czy rondo jest proste? To było trochę niepoprawne stwierdzenie… W porządku, Jerome był tak „prosty”, jak włosy Harry’ego! To była lepsza analogia.

- Dobrze. - Jerome powiedział oficjalnie.- Więc Harry, Ty zaśpiewasz tę linijkę.

Harry pochylił się nad papierem, a Louis wydał z siebie ciężkie westchnięcie. Nigdy nie był zły na Harry’ego, za ilość jego solo. Chłopak był naprawdę utalentowany i tego nie dało się oszukać. Był po prostu znudzony czekaniem na to, zanim Harry wykona swoją pracę dobrze, podczas kiedy on robi mu jedynie chórki. Nie winił za to Harry’ego i nie był o nic zazdrosny. Po prostu nienawidził czekać. Lubił być w ruchu i cały czas coś robić.

Harry poruszał ustami mrucząc sobie słowa.- W porządku. Mam to. Jaka jest melodia?

Niall pochylił się nad nim. Był on najlepszy w czytaniu nut. – Mniej więcej coś takiego. – Zaczął mruczek kilka linijek.

Fajna melodia Louis pomyślał, słuchając głosu Harry’ego.

- Wydaje mi się, że to mam. – Harry powiedział powoli.

Wszyscy czekali, a potem chłopak otworzył usta i wydobył się z nich ten niesamowity dźwięk.’

“Your love is my IV feed

Somethin’ that I need…”

- Wspaniale! - Jem wykrzyczał. Louis myślał, że zacznie klaskać, ale chłopak powstrzymał się i kontynuował swoją pracę. – Teraz Louis, wchodzisz tutaj -

Byłem zszokowany.

- Ja? - Zapytałem z niedowierzaniem. - Niall nie powinien wchodzić pierwszy? Niall zawsze śpiewał pierwszy.

Mały uśmiech pojawił się na twarzy Jema. – Tak. Ty i Harry tworzycie główne głosy w tej piosence. Wiele dziewczyn głównie te, które uważają was za bromace, sądzi, że to będzie słodkie. Znaczy, uh, to będzie dobry chwyt reklamowy. Więc tak… teraz Ty.

W ogóle, nie rozumiejąc jego słów, Louis przyciągnął kartkę do swojej twarzy i zaczął śpiewać.

“Never felt this way before

Is it true love or something even more

Never believed in a soul-mate, what a surprise

But I believe everything I see in your eyes…”

- Świetnie, Świetnie! - Jem powiedział podekscytowany. – Teraz wszyscy razem!

“There’s something about you inside,

Something that kills me, kills me every single time

But at the same time it keeps me alive

I see that it’s true when I look into your eyes

No matter how hard the world makes me cry

Together we will survive…”

Louis niemal wybuchnął śmiechem, kiedy zobaczył, że Jem zachowuje się jakby dyrygował jakiejś wymyślonej orkiestrze. Wyglądał jak idiota, jednaka jego twarz była poważna. Wysłał Harry’emu spojrzenie kątem oka, a kiedy ich oczy się spotkały, loczek uśmiechnął się do niego.

- Wspaniale! Nagrywajmy. To naprawdę jest perfekcyjne! – Jem prawie pisnął.

Louis przewrócił oczami w kierunku Harry’ego. Ten facet naprawdę wydawał się zabawny.

Photo

Sun, 19 May 2013 14:48:23 +0200

evenwiththatsoul: evenwiththatsoul: Friendly reminder that Harry once said he had a crush on...

Sun, 19 May 2013 14:47:22 +0200

evenwiththatsoul:

evenwiththatsoul:

Friendly reminder that Harry once said he had a crush on Frankie Sanford.

…

Okay Harry.

This is what I’m going to be remembered for and I am 112% okay with that.